Natuurlijk zijn filosofen mensen…maar zijn alle mensen filosofen ?

Hoe komt het dat mensen hier komen vol interesse, hun mening uitend,hun ervaringen meedelend en hoe zij daar filosofisch over nadenken,en anderen helemaal geen greintje verder nadenken?

Schoppenhauer zei ook al: ”bij veel mensen ziet men dat het “kijken” gewoon de plaats van het denken heeft ingenomen”

Ligt het aan de opvoeding,de omgeving?Soms kan één persoon in je leven,een boek of één zin die je raakt iets losmaken zodat je voelt dat je iets mist,dat je iets anders wil dan het leven dat je nu leidt.

Leuk hobby’s,maar is het dat?Zijn hobby’s geen vlucht?

Heeft dit alles niet te maken met onbevredigd verlangen?Ook het zoeken in de filosofie?

Hoeveel verlangens worden niet verdrongen omdat het ongepast zou zijn,omdat ons bewustzijn het niet kan verdragen ermee geconfronteerd te worden?

Door het onbewust verlopend verdringingsproces kost het ons misschien minder moeite van de verlangens af te zien,en zo wordt het masker waar we mee leven geloofwaardiger.

Achter het masker zit de echte persoon met zijn zwakheden die men reeds lang kent maar niet graag accepteert.

Maar…onbewust komen die zwakheden toch naar boven,namelijk als je ze herkent in een andere persoon?

Let er eens op,als je iemand onsympathiek vindt of je soms in die persoon niet juist “die” zwakheden van in jezelf ontdekt?

Wijk ik nu af van de “denkenden“ en “niet-denkenden”, van filosofisch ingestelde mensen en anderen?

Is het misschien hier in “den Hopsack” de taak of het doel van de “anderen” mee te loodsen naar een dieper of hoger niveau?

Nu vraag ik me af of dit niet wat arrogant klinkt .Wie zijn wij om ons te bemoeien met wat een ander wil of hoe hij leeft met zijn hobby’s of wat dan ook,als hij maar gelukkig is toch?

Wees filosoof maar te midden van alle filosofie blijf mens

Rosetta