Sterven
met Zin,
Wie is niet bezig
met zingeving,lijden,sterven?Elk op zijn manier zoeken we zin,zelfs diegenen
die er ogenschijnlijk geen behoeft aan hebben en die “zin” geven door bv. sportprestaties,concurrentiestrijd
en jammer genoeg ook in het negatieve door oorlogen in stand te houden.
Ook omgekeerd zijn er
mensen die de zin bevestigen door hem te loochenen. Hoe kan men immers iets
loochenen dat niet bestaat,dat is onzin.
Ik weet nochtans
niet,indien men zijn eigen zingeving gevonden heeft men daardoor de berusting
vindt,de dood aanvaardt,zijn eigen dood. De onzekerheid van de zekerheid. Zekerheid
is sterven. Onzekerheid over het voortbestaan of niet.
Soms denk ik aan die
intense en onverklaarbare momenten van een rust en welbehagen dewelke ik
zeldzaam ervaar en die dicht aanleunen bij de ervaringen van mensen die dicht
bij de dood zijn geweest.
Dit is een
zekerheid..als zoiets bestaat “is” het er gewoon, het gene nog geen bewijs is
dat dit verder reikt dan ons “mens-zijn”.Men kan er een ganse leven aan
besteden aan dat zoeken. Er zijn genoeg boeken over geschreven. Filosofen die
met evenveel overtuiging zowel het ene als het andere verkondigen maar er in
feite nooit uit geraken.
“Mijn” zin is mezelf
ontdekken via de anderen,worstelend soms,proberen niet meer te grijpen,maar los
te laten”Aan een geest die stil is,geeft het hele universum zich over”
Ik blijf het veel
moeilijker hebben met de dood van anderen die mij lief zijn. Ergens is dat ook
niet kunnen loslaten. Ik ben meer op mezelf gericht,want ik mis ze,ik mis hun
liefde,aandacht,vriendschap,hun begaandheid met mij. Er is een leegte ontstaan
die ik niet direct kan omschrijven. Ik zweef zoals in een luchtbel die me
beschermt voor de pijn erbuiten. Eens zal die luchtbel uiteenspatten en zal ik
die pijn moeten doorstaan om verder en beter te kunnen functioneren.
Ik wil eindigen met
een eenvoudige boodschap over het voortbestaan,god of geen god. Liefde, die
universele kracht,”die” liefde overwint alles tot in het oneindige.
Rosetta
Terug
naar verslagen