“Dit” is ook een vraag…Waarom stel ik ze?
Om uw aandacht te krijgen…Alleen “uw” aandacht?….Of wil “ik” ook aandacht?
Aandachtig zijn is nieuwsgierig zijn. Wat zal die andere antwoorden,wat bedoelt hij met die vraag?Wat steekt er achter?
Men wil van twee kanten een antwoord,evengoed de vrager als de luisterende
En wat steekt er “nog” achter?….Volgens mij een antwoord op een onbewust verlangen naar aandacht,een vorm van verlangen naar liefde.
Welke mens heeft niet een hunkering naar liefde,een zucht naar aandacht die gelijk is aan uitgezuiverde liefde,of…. kan het ook pronken met kennis zijn?
“Le désir,c’est le désir de l’autre” (weet je nog?)
Het verlangen is het verlangen van de ander.
Boeddhisten beweren dat je verlangens moet wantrouwen. Hoe kun je nu wantrouwen voelen voor iets dat bij jou hoort. Ze bedoelen misschien materiele verlangens en dat we “los” van de materie zouden moeten zijn…..maar wij zijn “ook” materie toch?Je kunt jezelf toch niet verloochenen?
Leven zonder begeerte,is het dàt dan?OK begeerte is niet helemaal hetzelfde als het “verlangen” waar ik het over heb,maar sluit er ergens bij aan. Begeerte,ook”drang” genoemd bij Spinoza, is iets willen bezitten. Verlangen is iets wat je nooit zult kunnen grijpen laat staan bezitten.
Ook zeggen Boeddhisten dat verlangens je onrustig maken, dat je ze beter verbant…maar die onrust is juist nodig om in beweging te blijven,te scheppen,te schrijven,te schilderen…
Kijk naar”de kleine Prins” van de St Exupéri, die onderweg was naar een fontein. Zijn gevoel ven geluk zit in het feit dat hij naderbij komt,niet van de fontein te bereiken.
De spanning die men ervaart naar het reiken naar “wat dan ook” is belangrijker voorde vooruitgang van ons avontuur voor het opbouwen van onze persoonlijkheid,dan de voldoening die men ervaart op het momnet van de vervulling.
De spanning is de moteur, het “object” van verlangen is bijzaak. Zo verheft de mens zich boven zichzelf.
Het Verlangen heeft als doel het spirituele leven of de drang naar het oneindige.
Zo zie je maar wat achter “vragen stellen” allemaal kan verborgen zitten.
Ik eindig nu ook met het volgende:
Als jullie hier binnenkomen weten jullie dat jullie welkom zijn. Hier wordt naar jullie geluisterd en jullie,door jullie inzet hier,weten dat jullie ook iets geven. Wat jullie zeggen wordt erg op prijs gesteld.. Het zindert hier van positieve energie .Er wordt hier gekust,op schouders geklopt, geapplaudisseerd. Wie zou zich zo niet goed voelen?
Men gaat hier meestal buiten met nog meer vragen maar met een goed gevoel omdat jullie uw bijdrage geleverd hebben aan een betere,zinvollere wereld. U weet wel “dat steentje in de rivier” van Bram Vermeulen?”
Ik hoop uw volle aandacht gekregen te hebben. U hebt alvast de mijne en dat ook is een vorm van liefde.
Rosetta