Ik wou het over iets gans anders hebben NL.”hartstocht”.
Hoe, is dat niet hetzelfde dan?
Ik zal hier proberen te bewijzen van niet.
Maar nu ik er over spreken wil zie ik ineens in hoe moeilijk het is…. en waarom?
Ik “voel” geen hartstocht meer en:”waarover men niet spreken kan moet men zwijgen”
En toch…Ik heb ze gekend die hartstocht.
Een vriend van mij zei nog onlangs:”ik wens ze mijn ergste vijand niet toe”
Dàt wil wel wat zeggen..
Zijn de hoogtepunten in verhouding tot de laagtepunten?
Hartstocht, passie, is gelijk aan verlangen, uitkijken naar, opspringen als de telefoon rinkelt, wachten, kwaad worden als hij of zij te laat is of helemaal niet opduikt, jaloezie, vernedering, bezitterigheid.Alle kleur is weg.Je blijft verankert.Het wordt een obsessie.Niets telt nog.Je hebt ontzettende pijn.
Dat klinkt niet zo positief hé?
Kijk in de literatuur: de hunkeringen van Mme Bovary, Anna Karenina, de vernietigende passie van Heathcliff, de zelfmoorden en verminkingen bij de grote artiesten, de bijna dagelijkse passionele moorden in de dagbladen.
Heelt de tijd de wonden?Ja natuurlijk, maar de littekens blijven groter dan de wonden.
Men wordt bang dit nog eens mee te maken en tezelfdertijd verlangt men er terug naar.Wat tegenstrijdig.
“Il n’y a pas d’amour heureux « zong Brassens.
Waar Nietzsche voorstander was van hartstochten, luisterde Spinoza meer naar de Rede die de hartstochten moest bedwingen .Wie heeft nu gelijk?
Kan hartstocht overgaan in liefde?
Waarschijnlijk wel, maar er zal altijd een gevoel van gemis zijn, een nostalgie naar die grote momenten die het allemaal waard maakten.
Nietzsche schreef ergens “Leidenschaften” veranderen in” Freudenschaffen”…misschien?
Nu komt het gewone, de sleur, maar de herinneringen blijven in je lichaam nazinderen en je blijft hunkeren naar iets dan niet meer kan komen tenware als surrogaten op een lager niveau nl.”lust”
Passie is egoïstisch, men wil de andere voor zichzelf.
“Liefde” is geven en ook krijgen maar waar liefde kan verheffen, kan ze ook verstikken, verpletteren en vermalen schrijft Saskia de Coster.
En toch, en toch weet ik nu nog altijd niet of ik jullie hartstocht moet toewensen.Nee, eerder liefde en vriendschap dan maar.
Rosetta
Gedichtje
Ik kon niet zeggen wat ik voelde. Ik
heb het ook niet uitgelegd. Maar
toch wist jij wat ik bedoelde, de
stilte had het al gezegd
Als ik je kuste of je griefde in
blijheid of in droefenis. De liefde
is pas echte liefde als stilte taal geworden is