Genot verbieden is zinloos. Als hetgene je “nu” doet
niet voldoet, zoek het dan elders. Verantwoordelijkheid voor eigen geluk ligt
bij jezelf, ook een goed humeur. Moet men zich laten meeslepen door de
gemeenschap die nogal wat rampscenarios doorgeeft de laatste tijd?
Zit men in de put, word je vermeden. Slachtoffer
spelen wekt dan weer aandacht op want,een ander slachtoffer zoeken maakt dat
men zichzelf beter voelt…
Waarden worden niet meer bepaald door autoriteiten
(kerk,wetten). Men vindt z’n eigen waarden en dat kan via de filosofie.
Filosofie is voor mij het leven ervaren, niet in
abstracties zoals de immer terugkerende vraag naar de zin van het leven. Toch
zei Sartre dat de waarheid (zijn eigen waarheid??) )in de mens zèlf zit. Men
blijft zoeken en dat is ook filosofie.
Kan men de kunst van het leven vinden zonder
filosofie? Misschien hebben sommigen, misschien de meesten, de illusie van de
levenskunst te bezitten omdat ze genieten van alleen het materiele (diè mensen
zijn hier waarschijnlijk niet aanwezig….). Er zijn ook mensen bij wie een soort
oorlog woedt. Door opvoeding, omstandigheden, weten ze niet eens wat filosofie
betekent. Ze stellen zich dan ook weinig vragen, maar voelen dat ze iets
missen. Dat “iets” kan opgevuld worden door het geloof, door God (zie de
reclamecampagne in de dagbladen).
Degene die ons volk leerde lezen (Conscience dus)
schreef:”Moeder waarom leven wij?”Dachten mensen toen iets méér na? Ik weet het
niet, maar het zal wel geholpen hebben.
Is er iets te verliezen? Filosofie geeft troost zegt
Alain de Botton. Getroost worden maakt je kansen op een gelukkiger leven
groter. Je vindt innerlijke vrede.
De zin ervaar je niet zonder creeeren. De mens is
schepper van zijn leven. ”Etre en soi”
ombuigen naar “etre pour soi” schreef Sartre. Eerst geloven in het zoeken (willen
zoeken?) en dàn het vinden.
Ik denk dat het leven zin heeft omdat ik zin ervaar,
omdat ik het voel in al zijn aspecten, negatieve en positieve. En om Nietzsche
te citeren:”het pad naar de eigen hemel gaat altijd door wellust van de eigen
hel”
En toch…soms lijkt het allemaal onzinnig. Wàt met
mijn théorie over levenskunst als er bv .terminale ziekte of baanverlies
opduikt?
Kàn men nog weer dat positieve, die levenskunst,lust
ervaren?
Ik moet mij nu inderdaad inspannen en er bewuster
mee bezig zijn. Ik relativeer eerst en denk aan moedige mensen met bv.kanker en
die een geestelijke kracht in zich gevonden hebben om toch nog mee te doen.
Uit negatieve ervaringen, scheidingen, relatieproblemen,
of sterker nog, een kind verliezen...Kàn men er sterker uitkomen, méér bestand
tegen andere tegenslagen??
Ik trek me dan op aan voorbeelden zoals
Men maakt de levenskunst zèlf waar (zie terug
Sartre).
Klink ik belerend? Dan spijt het mij. Door mijn
negatieve ervaringen ben ik meer in harmonie gaan leven met mezelf. Het leven
moet niet altijd even intens zijn, zo geniet men van het contrast.
“Wat mij niet kapot maakt maakt mij sterker” zei
Nietzsche ergens.
Alles
draait om verzoening in het leven. Het is zoals het is. Dat moet je leren
accepteren schreef een kankerpatiente;
Laat ons creatieve “doeners” worden, planners,
altijd bezig, ideeen, projecten, enthousiasme hebben, twijfels ook, véél. Maar
die zet men om in leven, genot.
Soms moet ik kunsten uithalen om te genieten van
mijn leven, maar die acrobatien zijn de moeite waard. Ergens is er altijd wel
een vangnet.
Rosetta